New York Times Company’nin New York’taki yeni gökdeleni enerji tasarrufu ve (gerçek ve mecazi anlamda) şeffaflık konsepti üzerine kurulu. Bir de içinde yaşadığı çevreyle uyum ve iletişim.

New York’ta 8. Bulvar 40 ve 41. Caddeler arasında; günde 1,5 milyon yolcunun geçtiği Port Authority Bus Terminal’ın tam karışında; New York Times’ın (NYT) adını verdiği Times Square’deki efsanevi (1913’ten beri kullanılan) eski binasından sadece iki blok ötede. 52 katlı, yüksekliği 228 metre, üstündeki (Piano’nun tüm binalarındakine benzer) cam bölmeyle 319 metre. Kentin üçüncü büyük binası. Şimdilik üçüncü, 541 metrelik Freedom Tower bitince bir sıra gerileyecek. NYT’nin yeni binası bir mimari harikası. Mimar Renzo Piano’nun son eseri. (Bugün 70 yaşında olan Piano, İngiliz meslektaşı Richard Rogers ile Paris’in meşhur Centre Pompidou’sunun da babası.)

NYT’nin patronu Arthur Sulzberger Jr., yeni bir merkez inşa etme kararını 2000 yılında almış, gayrimenkul yatırım firması Forest City Ratner Companies (FCRC) ile 50-50 ortak bir proje için mimari konkur açılmıştı. 4 proje (Norman Foster, Frank Gehry, Cesar Pelli ve Renzo Piano) arasından Piano’nun "şeffaf ve ekonomik" binası tercih edilmişti. Ve mimarla ilk toplantı - anlamlıdır - İkiz Kuleler’in yıkıldığı 11 Eylül saldırısının hemen ertesi gün, 12 eylül 2001’de yapılmıştı. Proje New York’ta son yıllarda düşünülen en önemli ve iddialı mimari girişim. "Gökdelenlerin güvenliği" konusunda ciddi şüphelere rağmen, NYT projeye güvendi ve yeşil ışık yaktı.

Işığa göre renk değiştiren "kolormatik" bina
Piano’nun hayali iki konsepte dayanıyordu: Gün ışığını ve güneş ısısını en iyi şekilde kullanarak enerji tasarrufu ve şeffaflık. Anahtar kelime ışık.

"Kimi barış karşıtı ve gerici Amerikalılar, Ground Zero (Not: 11 Eylül saldırısanda yıkılan ikiz kulelerin bir zamanlar yükseldiği yer) etkisiyle saydam ve korunmalı binaları daha güvenli zannediyorlar. Oysa şeffaf bina daha güvenli, daha sağlam olabilir" diyor Piano. Ve NYT’nin yeni gökdeleninde bu konsepti, yeni teknik ve teknolojilerde ve (kelimenin gerçek ve mecazi anlamında) "şeffaflıkta" arıyor mimar. Amerikan haberciliğinin efsanesi, yeni binasının şeffaflığını gazetenin ve Amerikan toplumunun şeffaflığının bir sembolü olarak görüyor.

Binada kullanılan yeni malzemeler ışığı tutuyor, sıcağı değil. "New York ışığa duyarlı bir kent." diyor Piano. Işığa duyarlı kente ışığa duyarlı bir medya merkezi. NYT’nin yeni binası, hava durumuna ve gün ışığına uyarak renk değiştiriyor. Yağmurlu bulutlu havalarda neredeyse beyaz, gün batımında kızıla yakın bir altın sarısı. Çevreye duyarlılığın ve etkileşimin sembolü.

Yazı işlerinin yeri de bir sembol
Şehirciler ve mimari eleştirmenler, gökdeleni "büyük bir yazı işleri projesinin hizmetinde bir bina" olarak yorumluyorlar: New York Times’ın, yaşadığı şehir ve bu şehri paylaştığı hemşerileriyle uyum ve iletişim içinde bir gazete olmasını hedefleyen sermayedar; kağıt baskının tarih olacağı yarınlarda, internetin gelişmelerinden tam anlamıyla istifade edecek bir "sistemin" (the bakery yani ekmek fırını diyorlar adına) tam "göbeğine" oturtmuş gazetenin yazı işlerini. Girişte (üzerinde gökdelenin yükseldiği) 4 katlı özel bir bölümde, küçük bir kış bahçesi, servisleri birbirine bağlayan merdivenlerle gökdelenin diğer bölümlerinden ayrılmış ve önemi ve yeri vurgulanmış bir gazetecilik merkezi. Diğer servisler, gökdelenin katlarına dağılmış. "NYT bir medya şirketidir ve burada önemli olan gazeteciliktir" demek istiyor Piano.